dinsdag 2 november 2010

spiritualiteit, filosofie, herkenning, kennis

De vier wereldse behoeften:

het goed hebben (rijkdom)
goed voelen (gezondheid)
geprezen worden (status)
vergezeld worden (aandacht)

Koesteren van hetgeen onaangenaam is: koester het als een schat vol kostbare edelstenen. Het zet ons aan tot oefeningen om het kwaad in onszelf te overwinnen. Adem hun zwarte rook in en adem schone lucht uit. Met woede reageren is als het werpen van een brandend stuk houtskool, wie het gooit brandt vooral zichzelf.

Langri Thangpa (Boeddhitische monnik) in zijn duizend jaar oude verzen.

Over zwijgen, praten, schrijven en vergeten.

Zwijgen, het is geen pauze tussen het praten, maar een zaak op zich. Hoe meer iemand in staat is tot zwijgen, hoe groter zijn aanwezigheid zal zijn. Woorden zijn vluchtig: zodra ze zijn uitgesproken, verdwijnen ze weer, ze zijn stom. In zwijgen komt alles samen. Alles blijft er in hangen wat lang niet wordt gezegd. Ook wat nooit wordt gezegd. Praten is als een draad doorbijten die steeds opnieuw moet worden geknoopt. Maar zwijgen is ook geen oplossing, net zo min als praten. Als we zwijgen worden we vervelend, als we praten worden we belachelijk. Nadenken, praten, schrijven zijn hulpmiddelen. Wat gebeurt zullen we nooit treffen, zelfs niet bij benadering. Er is een ding erger dan schrijven en praten wat verklaart waarom we het bezigen, en dat is vergeten.

Herma Müller in De koning buigt, de koning moordt- Essays.
(vrij vertaald uit het artikel van Hans Driesen over de essays in de volkskrant van 30 oktober)

zaterdag 23 oktober 2010

Nietzsche over kerk en priesters

Ook de priester weet, zo goed als iedereen weet, dat er geen god bestaat, geen zondaar, geen verlosser, weet dat vrije wil, zedelijke wereldorde leugens zijn. De ernst, de diepgaande zelfoverwinning van de geest veroorloofd niemand meer hier geen weet van te hebben. Alle begrippen van de kerk zijn ontmaskerd als dat wat ze zijn: valsmunterij, met als doel de natuur, de natuurwaarden, hun waarde te ontzeggen. De priester zelf is ontmaskerd, de gevaarlijkste soort parasiet, de feitelijke gifspin van het leven. Wij weten, ons geweten weet het tegenwoordig, wat die griezelijke uitvindingen van de priesters en de kerk feitelijk waard zijn, waartoe ze dienen, die verzinzels die de mensheid in deze toestand van zelfschennis hebben gebracht, een gruwel om aan te zien. De begrippen hiernamaals, laatste oordeel, onsterfelijkheid van de ziel, de ziel zelf, het zijn folterwerktuigen, het zijn systemen van wreedheden, krachtens welke de priester heer en meester werd en bleef. Iedereen weet dat en desondanks blijft alles bij het oude. Wat is er met het laatste beetje gevoel voor fatsoen, voor zelfrespect gebeurd wanneer onze staatslieden, toch een zeer onbevangen soort mensen en antichristenen in hart en nieren, zich tegenwoordig nog christen noemen en het avondmaal bijwonen?

Friedrich Nietzsche in De antichrist.

wetenschap en literatuur

Schrijven is een kunst geboren uit de lach van God. Vanaf Descartes hebben wetenschappers de kwalitatieve aspecten van het leven schromelijk verwaarloosd. De wetenschap maakte het onderscheid tussen subject en object, waarbij het laatste fenomeen begrepen moest worden, zonder ondersteuning van het eerste. De opgave die de wetenschap liet liggen heeft de literatuur in het bijzonder op zich genomen. Zij heeft het subject in bescherming genomen.

Milan Kundera (in het essay De kunst van de roman 1987)

De zin van het leven

Het antwoord vinden we zeker niet door te wachten tot de zin ons wordt gegeven (zingeving), maar door hem zelf op te sporen (zinvinding).

G. Prinsenberg, 2005 (in Biografisch leren en werken)

Spiegelbeeld

Wie in het water kijkt, ziet zijn eigen beeld. Wie in zichzelf keert, riskeert een ontmoeting met zichzelf. De spiegel flatteert niet, het geeft een getrouw beeld van wat voor hem staat, namelijk het gezicht dat wij nooit aan de wereld onthullen, omdat we door de persona het masker van de toneelspeler verhullen. De spiegel ligt achter het masker en toont ons ons ware gezicht. Dit is de proeve van onze moed op het innerlijke pad, een proeve die voldoende is om de meeste mensen af te schrikken.

Jung.

Toekomstplannen

Een mens heeft perspectief nodig. Een realistisch toekomstplan doet de neurotische levenssfeer verminderen. Illusies over de toekomst zijn er vaak de oorzaak van dat het leven stagneert, want als je meer wilt op grond van irreële verwachtingen ben je voortdurend onbevredigd.

Adler

MB

Laat ik het dan maar zeggen: God bestaat niet.
Het is een soort Sinterklaas voor volwassenen.

Ik wil dood, gewoon, doorgaan.

wat god niet straft loont zich niet
alles van waarde is weerloos
laten we er om lachen
nu het nog kan

vin het woon lekker
wil ik ook
links of
rechts
om
ik